1. فرکانس و دامنه ارتعاش: هر چه فرکانس ارتعاش بیشتر و دامنه بیشتر باشد، سرعت و شدت حرکت هر دو محیط و قطعه کار بیشتر می شود. فرکانس‌ها و دامنه‌های ارتعاش بالاتر، برخورد و سنگ‌زنی بین محیط و قطعه کار را افزایش می‌دهند و در نتیجه سرعت عملیات سطح را تسریع می‌کنند. با این حال، آنها همچنین ممکن است منجر به افزایش آسیب به سطح قطعه کار شوند. به عنوان مثال، هنگام پردازش قطعات الکترونیکی دقیق، لازم است فرکانس و دامنه ارتعاش به طور مناسب کاهش یابد تا از پردازش بیش از حد جلوگیری شود.
2. نوع، اندازه و حجم پر کردن رسانه های سنگ زنی و پرداخت: رسانه های مواد و اشکال مختلف اثرات متفاوتی بر سطح قطعه کار می گذارند. رسانه‌های سخت‌تر-مانند ساینده‌های کاربید سیلیکون-برای از بین بردن سوراخ‌های سخت و رسوب‌های اکسیدی مناسب هستند، در حالی که رسانه‌های نرم‌تر-مانند ساینده‌های پلاستیکی{5}}برای برنامه‌های صیقل کاری ریز که در آن به کیفیت سطح بالا نیاز است، استفاده می‌شود. اندازه رسانه بر سطح تماس و نیروی اعمال شده بر قطعه کار تأثیر می گذارد. برعکس، حجم پر کردن بیش از حد یا ناکافی، کارایی و کیفیت پردازش را به خطر می اندازد. یک حجم پر مناسب تضمین می کند که رسانه می تواند آزادانه در مخزن پردازش جریان داشته باشد و تماس یکنواخت با قطعه کار را حفظ کند.
3. زمان پردازش: زمان پردازش یک پارامتر حیاتی است که بر کیفیت سطح نهایی قطعه کار تأثیر می گذارد. در مراحل اولیه، با افزایش زمان پردازش، کیفیت سطح به سرعت بهبود می یابد. با این حال، به محض رسیدن به مدت زمان معین، میزان بهبود کیفیت سطح شروع به کاهش می کند. افزایش بیشتر زمان پردازش ممکن است منجر به "-جلایش بیش از حد" سطح قطعه کار شود-که به صورت کاهش براقیت سطح، ظاهر شدن خراش های میکروسکوپی یا عیوب مشابه ظاهر می شود.
