تکمیل ارتعاشیبه طور گسترده ای برای سوراخ کردن، گرد کردن لبه، تمیز کردن و پرداخت قطعات فلزی استفاده می شود. با این حال، گاهی اوقات هنگامی که فرآیند به درستی کنترل نمی شود، خراش ها و علائم سطحی ناخواسته رخ می دهد.
اولین عاملی که باید بررسی شود، رسانه های ساینده است. رسانه ای که برای قطعه کار بسیار بزرگ، بیش از حد تهاجمی یا نامناسب است، می تواند تماس بیش از حد و آسیب سطحی ایجاد کند.
پاکیزگی رسانه به همان اندازه مهم است. رسانه های شکسته یا آلوده می توانند ذرات ناخواسته را وارد فرآیند کنند و باعث ایجاد خراش شوند.
نسبت بارگذاری نیز باید کنترل شود. اگر قطعات زیادی در دستگاه بارگیری شود، قطعات کار ممکن است با یکدیگر برخورد کنند. جداسازی قطعات با محیط مناسب می تواند تماس مستقیم را کاهش دهد.
شدت ارتعاش ماشین و زمان پردازش نیز بر کیفیت سطح تأثیر می گذارد. لرزش بیش از حد یا چرخه های غیر ضروری طولانی ممکن است خطر آسیب سطح را افزایش دهد، به ویژه برای فلزات نرم مانند آلومینیوم.
برای قطعات حساس، سازندگان باید از رسانه های کوچکتر یا نرم تر و شدت پردازش کمتر استفاده کنند.
یکی دیگر از روش های موثر، جداسازی سنگ زدایی و پرداخت به مراحل مختلف فرآیند است. ابتدا می‌توان از یک محیط قوی‌تر برای برداشتن سوراخ‌ها استفاده کرد و سپس از یک رسانه ریزتر برای اصلاح سطح استفاده کرد.
بنابراین جلوگیری از خراش بر اساس یک تنظیم دستگاه نیست. نیاز به کنترل هماهنگ داردنوع رسانه، اندازه رسانه، شدت دستگاه، نسبت بارگذاری و زمان پردازش.
آزمایش نمونه قبل از اعمال فرآیند تکمیل برای تولید انبوه توصیه می شود.
